Jak NIE uczyć żony strzelać

Dziś coś na szybko. Na YouTube można znaleźć film w którym pewien dobrze umięśniony pan o nazwisku Robert Burneika (znany także jako Hardkorowy Koksu) zabawia się w instruktora strzelectwa, ucząc żonę obsługi strzelby i pistoletu. Wszystko fajnie, ale pan Robert raczej słabo zadbał o bezpieczeństwo swojej żony – pozwolił jej strzelać w bardzo nieodpowiednim obuwiu (szpilki na żwirze – poważnie!), nieprawidłowo chwycić pistolet (naprawdę niewiele brakowało żeby cofający się zamek urwał jej lewy kciuk) i skierować wspomniany pistolet (z palcem na spuście!) w stronę kamerzysty (wprawdzie dziewczyna wystrzeliła cały magazynek, ale zdrowy rozsądek zabrania celowania w innych nawet rozładowaną bronią).

Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=upxAZUrf1EA; kliknij aby powiększyć

Film ten możecie obejrzeć tutaj (jak ktoś jest uczulony na brzydkie słowa, to ostrzegam, że takie tam padają). A ja przypominam żeby strzelania nie uczyć się ani od „instruktorów” takich jak pan Robert ani z gier czy filmów, tylko od profesjonalnego instruktora na strzelnicy.

Szybka recenzja pendrive’a SanDisk Ultra Flair 128 GB

Źródło: https://www.morele.net/pendrive-sandisk-ultra-flair-128gb-sdcz73-128g-g46-834879/

Kiedyś kupiłem taniego pendrive’a o pojemności 64 GB, który okazał się kompletnym rozczarowaniem (i nauczyłem się, że kupowanie takich pendrive’ów to błąd). No to niedawno kupiłem sobie markowego pendrive’a o pojemności 128 GB. I co mogę o nim powiedzieć? Pendrive ten jest wykonany z aluminium i posiada wykonane z tworzywa „ucho” umożliwiające przypięcie go do smyczy lub breloka. Jest mały, co jest jednocześnie zaletą i wadą, bo łatwo go zgubić. Ja sobie z tym poradziłem doczepiając smycz. SanDisk Ultra Flair obsługuje standard USB 3.0, ale mimo to prędkości są raczej średnie – początkowo pendrive zapisuje pliki z prędkością ok. 90 MB/s, ale po około kilkunastu sekundach prędkość spada do mniej więcej 40-50 MB/s. Dla mnie to nie problem, ale niektórzy mogą to uznać za wadę. Kolejną kwestią jest to, że ten pendrive dość znacząco się nagrzewa i nie jest to ograniczone tylko do mojego egzemplarza. Może to kwestia tego, że jest zrobiony z aluminium, a nie z tworzywa, ale mam nadzieję, że nie wpłynie to na jego żywotność. Fabrycznie jest na nim zapisane oprogramowanie SanDisk SecureAccess. SanDisk Ultra Flair o pojemności 128 GB można dostać za około 175 zł. Czy go polecam? Tak, o ile nie stać Was na coś droższego.

Serwery NAS

Serwer NAS QNAP TS-251.
Źródło: https://www.morele.net/serwer-plikow-qnap-ts-251-652250/

Ostatnio zaciekawił mnie ten film. Jest to recenzja serwera NAS firmy QNAP. Co to w ogóle jest serwer NAS? NAS to skrót od Network Attached Storage, czyli magazyn podłączony do sieci. W serwerach NAS można przechowywać dane, ale mają one też więcej funkcji, o czym za chwilę. Serwery te mają specjalne zatoki w których można umieścić jeden lub więcej dysków twardych. Najpopularniejsze są chyba rozwiązania 2-dyskowe, choć istnieją też serwery NAS obsługujące nawet 32 dyski. Dyski w serwerach NAS można połączyć w macierz RAID, co sprawia, że na dwóch dyskach zapisywane są identyczne dane, dzięki czemu jeśli jeden z dysków ulegnie awarii, dane wciąż będą dostępne na drugim dysku. Serwery NAS podłącza się przez LAN do routera, a zarządzanie nimi odbywa się przez przeglądarkę internetową. Do danych przechowywanych na serwerze NAS mamy dostęp nie tylko poprzez sieć lokalną, ale także z dowolnego miejsca na świecie za pośrednictwem Internetu.

Trzy najbardziej znane firmy produkujące serwery NAS to Synology (ich serwery są łatwe w obsłudze, ale stosunkowo drogie), QNAP (nieco trudniejsze w obsłudze niż serwery firmy Synology, ale mają lepszy stosunek jakości do ceny) i Western Digital (spośród tych trzech firm ta produkuje najłatwiejsze w obsłudze serwery NAS).

Teraz przechodzimy do sedna, czyli do czego można wykorzystać serwer NAS. Oto niektóre z jego zastosowań:

  • Centralny magazyn plików – swoje ważne pliki możemy przechowywać w jednym miejscu zamiast rozrzucać je po kilku komputerach czy urządzeniach przenośnych.
  • Serwer kopii zapasowych – dzięki temu można łatwo przywrócić dane na przykład po awarii sprzętu lub ataku ransomware.
  • Prywatna chmura – przechowywanie plików w chmurze i ich synchronizacja między urządzeniami są fajne, ale publiczne chmury mają swoje wady: ich darmowe wersje oferują raczej skromne pojemności (Dropbox na przykład tylko 2 GB), zwiększenie dostępnego miejsca wymaga wykupienia abonamentu i tak naprawdę nie mamy nad nimi kontroli, bo zarządzają nimi jakieś firmy zza oceanu – na przykład u użytkowników Dropboksa pewnego razu pojawiły się pliki, które miały być trwale usunięte. Własna chmura na serwerze NAS rozwiązuje te problemy.
  • Centrum multimedialne – muzykę, zdjęcia i filmy możemy przesyłać na telewizor za pośrednictwem DLNA, na Chromecasta lub (w przypadku serwerów QNAP) po kablu HDMI. Bardzo tu pomaga transkodowanie filmów w locie, dzięki czemu można oglądać filmy o wysokiej rozdzielczości na słabszych urządzeniach bez konieczności ich uprzedniej konwersji.
  • Serwer monitoringu – czyli podłączamy kamerę i wiemy co się dzieje w domu lub w biurze podczas naszej nieobecności. Jest tylko jeden problem – w przypadku na przykład serwerów Synology jednocześnie możemy podłączyć do dwóch kamer, a podłączenie kolejnych wymaga wykupienia odpowiedniej licencji.
  • Serwer WWW – na serwerze NAS możemy także hostować stronę internetową.

Dodatkową zaletą serwerów NAS jest to, że zużywają one mało prądu. Niektórym może przeszkadzać pracujący wentylator, ale są też dostępne serwery NAS z chłodzeniem pasywnym (a jak się do takich wpakuje dyski SSD, to już w ogóle są bezgłośne). Do danych na swoim serwerze NAS mamy dostęp także za pośrednictwem urządzeń mobilnych dzięki odpowiednim aplikacjom.

Podsumowując, serwery NAS to bardzo użyteczne rozwiązanie zarówno do domu jak i dla firm. Dostęp do danych z każdego miejsca na świecie to rzecz bardzo przydatna w dzisiejszych czasach, a zwiększone bezpieczeństwo dzięki macierzom RAID też nie jest bez znaczenia. Oczywiście nie każdy potrzebuje tego typu rozwiązań – jeśli nie jesteś pewien czy serwer NAS Ci się przyda, raczej nie warto wydawać pieniędzy. Ewentualnie możesz zrobić serwer NAS ze starego komputera stacjonarnego lub laptopa, instalując na nim na przykład FreeNAS.

VRidge – tanie VR na komputery

Uprzedzając pytania, to nie jest tekst sponsorowany. A szkoda.

Być może chcielibyście wypróbować rzeczywistość wirtualną na swoim komputerze. Jest tylko jeden problem – zestawy takie jak HTC Vive czy Oculus Rift kosztują małą fortunę. Tak się składa, że znalazłem sposób na doświadczenie VR za znacznie mniejsze pieniądze. Potrzebujecie trzech rzeczy:

  • smartfona z Androidem i zainstalowaną aplikacją VRidge (aby było możliwe śledzenie ruchów głowy, smartfon musi być wyposażony w żyroskop, co nie powinno być problemem w przypadku dzisiejszych modeli),
  • gogli do wirtualnej rzeczywistości przeznaczonych dla smartfonów (można je dostać chociażby w popularnym polskim sklepie internetowym na literę A),
  • w miarę mocnego komputera z zainstalowaną aplikacją RiftCat (aplikacja kosztuje 15 euro (po okresie wczesnego dostępu cena wzrośnie do 20 euro), ale można ją wypróbować za darmo z ograniczeniem długości sesji do 10 minut).

VRidge współpracuje z grami wykorzystującymi SteamVR i Oculus SDK. Smartfon z komputerem można połączyć bezprzewodowo po Wi-Fi lub po kablu USB. Jak na rozwiązanie za ułamek ceny drogich gogli do wirtualnej rzeczywistości działa to całkiem nieźle. Jeśli też macie ochotę spróbować, polecam zapoznać się ze stroną pomocy, gdzie dowiecie się m.in. jak to wszystko skonfigurować aby działało z grami na Steamie. Przypominam również aby najpierw wypróbować darmową wersję programu żeby potem nie było płaczu jak kupicie i okaże się, że coś nie działa.

Na koniec ciekawostka: rozwiązanie to zostało opracowane przez polską firmę.

Podsumowanie mojego pobytu w Krynicy Morskiej

Wróciłem z Krynicy. Jeśli uważnie śledzicie moje poczynania, pewnie się domyślacie, że miałem wrócić dopiero jutro. Niestety sprawy rodzinne sprawiły, że musiałem przedwcześnie przerwać swoją eskapadę. No cóż. Rodzina jest najważniejsza. W każdym razie wyjazd był we wtorek (9 maja). Wyruszyliśmy autokarem około dziewiątej i bez przygód dojechaliśmy do naszego miejsca pobytu – Ośrodka Rekolekcyjno-Wypoczynkowego Bursztyn.

Na szczęście opiekunowie uszanowali, że najlepiej czuję się we własnym towarzystwie i pozwolili mi mieszkać bez współlokatora. Szczerze mówiąc, nie wiem jak bym wytrzymał z drugą osobą w pokoju. Pokój nie był najgorszy – dwa łóżka, telewizor, balkon i prawdopodobnie jedna z najciaśniejszych łazienek na świecie. Była tak ciasna, że osoba z klaustrofobią zaliczyłaby zgon, a osoba z bardzo dużą nadwagą po prostu by się tam nie zmieściła. W pokojach jest dostęp do Wi-Fi (o hasło można zapytać w recepcji), więc nie musiałem zużywać własnego pakietu danych. Jeśli chodzi o posiłki, w stołówce podaje się trzy posiłki dziennie – śniadanie o godzinie 9:00, obiad o godzinie 13:00 i kolację o godzinie 18:00. Jako osoba z Zespołem Aspergera nie wszystko jem ze smakiem, ale zawsze znalazło się coś co byłem w stanie przełknąć.

Pierwszy dzień to standard – zorientowanie się co i jak, znalezienie pokoju i rozpakowanie się. Załapaliśmy się na obiad. Potem poszedłem na mszę do kaplicy, a następnie na spotkanie w kawiarni. O 21:00 w kaplicy odbyło się szybkie błogosławieństwo, choć frekwencja była taka sobie. Potem nie pozostało nic innego jak pójście spać.

Drugi dzień przyniósł tragiczną pogodę – przez cały dzień padał śnieg (tak, śnieg w maju!), a potem deszcz. O 19:30 miało być ognisko, ale ze względu na deszcz postanowiłem się nie fatygować i nawet nie wiem czy to ognisko w ogóle się odbyło (chociaż na facebookowej stronie warsztatu nie ma zdjęć z ogniska, więc zgaduję, że nie).

Jak już wspominałem, trzeci dzień był ostatnim dniem mojego pobytu. Do tego pogoda mnie strollowała i akurat tego dnia zrobiło się ładnie. Rano po porannej toalecie spakowałem swoje graty. Po śniadaniu nie pozostało mi nic innego jak poczekać na mój transport do domu. W rezultacie ominęły mnie spotkanie z ojcami kapucynami i dyskoteka zaplanowane na ten dzień, ale co poradzić?

Co mogę powiedzieć? Cieszę się, że tam pojechałem, bo to bardzo przyjemne miejsce. Naprawdę warto się tam wybrać. Z uwagi na pogodę nie mam żadnych zdjęć ani filmów spoza ośrodka, ale przynajmniej nagrałem ten film z tarasu widokowego:

Jeszcze jedno na koniec – sprawiłem sobie nowy monitor:

Wyjazd do Krynicy Morskiej

9 maja jadę ze swoim warsztatem terapii zajęciowej na rekolekcje do Krynicy Morskiej i wracam 12 maja. Jeśli jesteście ciekawi, jest to wyjazd do Ośrodka Rekolekcyjno-Wypoczynkowego Bursztyn. Ich webmaster popełnił jeden z głównych grzechów o nazwie „strona w budowie”, więc tymczasowo strona ośrodka jest dostępna tutaj, a pod tym linkiem znajduje się wirtualna wycieczka po ośrodku. Specjalnie na tę okazję kupiłem zapasową baterię do aparatu. Zdjęcia będę głównie udostępniał znajomym na moim prywatnym profilu na Facebooku, ale na pewno coś udostępnię publicznie na blogu i mediach społecznościowych. Część nagranych filmów wrzucę także na kanał na YouTube. Prawdopodobnie opiszę również swoje wrażenia z pobytu w kolejnym poście na blogu. No, to do następnego razu.

Fałszywe wsparcie techniczne z Indii

Dziś opowiemy sobie o oszustwie, które w Polsce raczej nie jest spotykane, ale na przykład w Stanach Zjednoczonych już owszem. Mowa o oszustach, którzy wyłudzają pieniądze za usuwanie nieistniejących zagrożeń na komputerze lub kradną dane. Tacy oszuści operują zazwyczaj w Indiach. Przedstawiają się jako certyfikowani technicy Microsoftu i łączą się z komputerem ofiary przez pulpit zdalny, co daje im pełny dostęp i umożliwia kradzież danych takich jak hasła czy numery kart płatniczych lub robienie innych złych rzeczy (na przykład kasowanie plików albo zablokowanie systemu hasłem). W swoich oszustwach wykorzystują na swoją korzyść brak wiedzy informatycznej ofiary. Typowy przebieg takiego oszustwa wygląda następująco:

  • Oszust dzwoni do ofiary lub ofiara dzwoni na numer telefonu podany w fałszywym komunikacie o błędzie na jakiejś podejrzanej stronie internetowej.
  • Po nawiązaniu połączenia oszust przedstawia się angielskim imieniem mimo wyraźnego indyjskiego akcentu.
  • Jeśli to oszust zadzwonił do ofiary, informuje, że jest technikiem Microsoftu i że komputer ofiary wysłał do niego informacje o problemach (co oczywiście jest bzdurą).
  • Oszust przekazuje ofierze polecenia umożliwiające mu połączenie się z komputerem ofiary przez pulpit zdalny.
  • Oszust łączy się z komputerem ofiary.
  • Jeśli celem oszusta są dane ofiary, próbuje je ukraść.
  • Jeśli nie, wykorzystując niewiedzę ofiary oszust informuje o nieistniejących problemach na komputerze na przykład na podstawie ostrzeżeń i błędów w Podglądzie Zdarzeń lub „skanowania” komputera poleceniem tree w wierszu polecenia (w rzeczywistości polecenie to po prostu wyświetla listę folderów w formie drzewa).
  • Oszust proponuje ofierze zakup kilkuletniego lub dożywotniego wsparcia technicznego w ramach którego zostaną usunięte wszystkie problemy i kieruje ofiarę na stronę internetową z formularzem płatności.
  • Ofiara podaje dane swojej karty płatniczej i z jej konta zostają pobrane pieniądze.
  • Kontakt z oszustem się urywa, a ofiara oczywiście żadnego wsparcia nie otrzymuje. Co gorsza, oszust ma dane karty płatniczej ofiary i może dokonywać niepożądanych przez ofiarę transakcji.

Pamiętajcie, że Microsoft NIGDY nie dzwoni do użytkowników w sprawie problemów z ich komputerem. Oto filmik przedstawiający próbę oszukania użytkownika, który wie o tego typu oszustwach i pięknie rozprawia się z oszustami:

Miłego dnia i nie dajcie się oszukać. 🙂

Big Pharma będzie mnie wspierać finansowo

Wygląda na to, że przez jakiś czas nie będę miał problemów z gotówką. Światowa Mafia Medyczno-Farmaceutyczna, Monsanto, NWO i parę innych organizacji, które chcą pozostać anonimowe, objęło mnie swoim patronatem. Dostanę 500 dolarów za każdy post promujący szczepionki, GMO i inne tego typu rzeczy. Całkiem sporo, i dobrze, bo chciałbym sobie kupić parę fajnych rzeczy. Także nie pozostaje mi nic innego jak zabrać się do pisania.

Aby dowiedzieć się na ile ta informacja jest prawdziwa, sprawdź datę publikacji tego postu.

Recenzja projektora z Netto

Pudełko w którym był zapakowany projektor. Z kotem do porównania rozmiaru.

Dziś lokalny sklep Netto miał swoje re-otwarcie. Z tej okazji można było tam kupić m.in. projektor nieznanej mi firmy Setty za 145 zł (przeceniony z 249 zł). No i ciekawości ten projektor kupiliśmy – stąd ta niespodziewana recenzja. Czy warto?

Pierwsze co się rzuca w oczy po wyjęciu tego projektora z pudełka to fakt, że jest on naprawdę mały i lekki. Można go bez najmniejszego problemu podnieść jedną ręką. Plastik z którego wykonany jest projektor jest nawet przyzwoitej jakości i nic nie trzeszczy, choć przy potrząsaniu coś w środku lekko grzechocze.

A jak wygląda sprawa z łącznością? Obraz do projektora można przesyłać przez złącza VGA, HDMI i AV, a dodatkowo w zestawie znajdziemy przejściówkę z AV na RCA (tzw. cinch), dzięki czemu do projektora podłączymy także starszy sprzęt taki jak retro konsole do gier. Oprócz tego projektor ma złącze USB do podłączenia pendrive’a lub dysku zewnętrznego oraz slot na kartę SD, dzięki czemu zdjęcia i filmy można przeglądać bez podłączania projektora do komputera. Projektor ma wbudowany głośnik, więc nie czeka nas nieme kino. Czyli z multimediami jest naprawdę nieźle.

Projektor jest reklamowany jako Full HD, ale klient jest tu niestety wprowadzany w błąd. Full HD to maksymalna obsługiwana rozdzielczość obrazu odbieranego przez projektor. Rozdzielczość wyświetlanego obrazu wynosi tylko 480×320 pikseli. Trochę marnie, ale za tę cenę trudno spodziewać się czegoś lepszego. Piksele są dobrze widoczne, a tekst napisany małą czcionką jest po prostu nieczytelny:

Nie, to nie jest kwestia kiepskiego aparatu. Tak niestety wygląda tekst wyświetlany przez ten projektor po zeskalowaniu w dół z rozdzielczości 1366×768 do 480×320.

Nieco lepiej wypada żywotność lampy, którą producent ocenia na 50 000 godzin. Oznacza to nieco ponad 5,5 roku nieprzerwanej pracy (no, niekoniecznie nieprzerwanej, bo zostawienie projektora włączonego na dłużej niż 6 godzin skróci jego żywotność). Chyba całkiem nieźle jak za takie pieniądze. Projektor może wyświetlać obraz o przekątnej od 20 do 100 cali, a powierzchnia na którą obraz ma być rzutowany może być oddalona na odległość od 1,2 do 3,6 m. Najlepiej obraz oczywiście wygląda w ciemności, ale w dzień przy zasłoniętych zasłonach też ujdzie. Film odtwarzany z projektora prezentuje się tak:

Obsługa projektora jest raczej średnio intuicyjna. Co prawda interfejs jest po polsku, ale z angielskimi wstawkami, a polskie znaki nie są w ogóle wyświetlane. Przyciski kierunkowe są ustawione w jednym rzędzie i nie ma przycisku OK. Na szczęście do zestawu jest dołączony pilot, który znacząco ułatwia obsługę urządzenia, ale baterie do niego trzeba dokupić osobno. Odbiornik podczerwieni umieszczony jest z tyłu, co w przypadku tego projektora raczej ma sens, bo i tak nie nadaje się on do dużych sal konferencyjnych.

Podsumowując, jest to projektor raczej do zastosowań domowych. Jedną z jego głównych zalet jest to, że podłączymy do niego niemal wszystko. Da się na nim obejrzeć zdjęcia czy film, a od biedy nawet pograć – dzięki złączu AV i przejściówce na RCA powinien nieźle nadać się do klasycznych konsol takich jak NES/Famicom/Pegasus czy inne Nintendo 64. Do zastosowań biurowych nadaje się tak sobie ze względu na kiepską rozdzielczość wyświetlanego obrazu. Jeśli bardzo chcecie mieć projektor w domu, ale musicie liczyć się z każdym groszem, możecie go sobie kupić. Jeśli jednak macie nieco większe zasoby gotówki, polecałbym jednak zainwestować w sprzęt o lepszych parametrach.

Powrót do przeszłości

Windows XP. Przez niektórych uważany za najlepszego Windowsa jaki kiedykolwiek powstał. Dziś jest to system niemal starożytny – wsparcie dla niego zakończyło się 8 kwietnia 2014 roku. Mimo to bardzo dobrze go wspominam i postanowiłem do niego wrócić instalując go na laptopie. Proces jego instalacji był nawet ciekawy – nie działało Wi-Fi, więc nie mogłem sobie tak po prostu ściągnąć sterowników. Sterowniki do Wi-Fi i karty dźwiękowej ściągnąłem na drugim komputerze i przeniosłem je na pendrivie. Instalacja sterownika grafiki była nieco bardziej skomplikowana, bo musiałem próbować kilka razy żeby znaleźć instalator, który instaluje co trzeba. W końcu doprowadziłem to wszystko do ładu. Żeby naprawdę poczuć klimat minionych lat, jako odtwarzacz multimediów zainstalowałem Winampa. Ze względu na dość przeciętną konfigurację laptopa na przykład filmy na YouTube w HD nie bardzo da się oglądać, ale przeżyję. Do czego będzie mi służył Windows XP? Głównie do zabawy starymi programami i grami. Takie starocia jak na przykład Rayman 2 i Rayman 3 działają płynnie. I pomyśleć, że kiedyś o takim Raymanie 2 mogłem sobie tylko pomarzyć, bo mój komputer nie miał akceleratora grafiki. Też pamiętacie czasy w których taki 3dfx był szczytem marzeń?